0

Sessiz gidişlerdeki sis perdesi..


Gözlerimi kapatıp dalamıyorum uykuya gidemiyorum,ulaşamıyorum ,sessizliğin yok oluşlarına.. bu kadar zor olmamalı düşünmemek ,ama olmuyor boğulurcasına kaptırıyorum kendimi bin bir bilmece gibiyim çözümsüzlüklerin çok önüne geçmiş bir ben gibiyim ulaşılması,gelinmesi zorluğu bin bir araç gibi gören bir türün örneği gibi.. dayanamıyorum karanlığa ,sessizliğe kalkışlarım çok hızlı gidişlerim ise oldukça yavaş görmek veya görmemek seni yok saymak belki de bütün sendeki düşünceleri anlamsızlığını kılmak ister gibiyim, neden ne diye alışılmışın dışında biri olmak belki de zorluğu göstermek öğretmek yeni baştan başlamak gibi.. gergef gibi inmek istiyorum gözlerinin perdelerini kaldırmak ve orada var olmaya başlamak başka bir hayata yeni baştan başlamak gelmeni beklerken gelişlerinin olumsuz ve olumlu olup olmadığını düşünmemek ve her şeyi akışına bırakıp sadece yaşamayı başarmak sınırsızca hayatın içinde kaybolmak istiyorum bugün ben ...
Sesime ses katmanı istiyorum, çığlığım kulaklarını tıkamasını değil haz yaşamanı ve arkasın da değil önüne geçmeni görmek istiyorum. Bedenindeki inişlerin ,çıkışlarını ardı ardına gelmesinin bir gün yok olup ve bu düşüncenin de sonunda bir depresyon haline gelip yok olmak değilde, gittikçe var olmasını görmek başlangıçlar ve her defasında bir sona ulaşmak ve tekrar başa sarım! her şey aynı sadece yüzler değişik kalıplandırılmış sınır tanımayan hayatlar ve sınırlı kalınmış aşklardan ibaret..herkes kendini daha başlamadan bir son hazırlıyor, sorgulamadan yaşamıyor farklı ya da farksız bedenlerde can buluyor ,gidişler sadece değersiz bir gözyaşı gülüşler sahte bir film senaryosu gibi hüzün dolu pembeliğin ardında siyahlık arayan kişilikler, tıpkı ben ve sen gibi sadece aydınlatmak isteyen bir geliş, gidiş gibi yok olmaya mahkum hapsedilmiş kalpler..

0 yorum:

Yorum Gönder

Siguiente Anterior Inicio

Memorias

Herkes kendi geçmişini, kalbiyle bildiği bir kitabın sayfaları gibi kapalı tutar ve dostları sadece onun başlığını okuyabilir. Virginia Woolf