Kayıp oldu bedenim, çığlıklar atar oldum duymamacasına belki de çaresizdi nedenlerim, o kadar savruk kaldı ki şaşıramadım bile, o kadar yok um ben, o kadar masum, o kadar sessizim ne kaldı elimde? Bedenlere sığamayan hiçliklerimden başka!
Herkes kendi geçmişini, kalbiyle bildiği bir kitabın sayfaları gibi kapalı tutar ve dostları sadece onun başlığını okuyabilir. Virginia Woolf
0 yorum:
Yorum Gönder