0

Çırpınışlarım da ki kadın.


İçine alır seni kapar ağzını varsın olmasın yok olsun, her yerden bir zerre çırpınış gibi inersin, damlayan sular benden bir ses olur gibi inlermiş meğer.

Ses olur mu düşüncelerim diye düşünür gezinirsin , içini kaplayan yokluklardan kendine istekler yapıp yapıp ters köşe yatarmış, gözün önünden geçermiş farkında olmaksızın içine hapsedecek kadar kanarmış ,açılırmış açıldıkça yıpranırmış acımazmış bütün esirgenen şeyler hiç var olamamış hayalmiş kafanda kurulan kurgulara kıyafet giydirmek gibi boyanırmış bütün cümleler,anlamsız gelirmiş bütün istekler yapılan şeyler zahmetsizce silinir gidermiş ,aynı içinin dolması taşması gibi ,yüzündeki mimiklerin eseriymiş her gün bir çizik gibi belirirmiş.

Zamanları harcamak istedim oysa gel git zaman bütün her şeyi baştan sona batırıp çıkarmak , yada geçtiğim yollardan bir daha geçmeyip bütün her şeyi fazlaca üstümden atıp çıplak kalmak istedim ,bir an hiç perde ardından bakmamacasına salt bir geçiş gibi ,yeniden başa sarım ikinci bölümüne geçmek farklı bir bakış açısından sürüp dile gelen suskunluğun susmamış halindeki maske ardındaki kahkahalardan, kendime sadece boyalı kelimeler cümleler yaparak hiç bir yere varamamak gibi tükenip gitmek , her gün biraz daha belki de tam tersi.

0 yorum:

Yorum Gönder

Siguiente Anterior Inicio

Memorias

Herkes kendi geçmişini, kalbiyle bildiği bir kitabın sayfaları gibi kapalı tutar ve dostları sadece onun başlığını okuyabilir. Virginia Woolf